Po dwóch tygodniach karuzeli na serpentynach Himalajów i Karakorum dojechaliśmy pod główną grań najwyższych gór Ziemi. Przepiękna do tej pory pogoda spłatała nam dziś monsunowego figla i zatrzymała w malowniczym miasteczku Keylongu w stanie Himachal Pradesh. Mimo opadów deszczu, które chyba już ustępują, zdrówko, humory i apetyty dopisują.
Od 14 do 16 czerwca miałam niezwykłą okazję wzięcia udziału w Model United Nations, które odbyło się w Maastricht w United World College Maastricht. Mimo, że całe wydarzenie trwało tylko 3 dni, napoiło mnie ono ogromną dozą motywacji, energii i inspiracji.
Na początku pozwolę sobie wytłumaczyć czym owe MUNy są. Model United Nations to inicjatywa mająca na celu szerzenie i nauczanie poprzez praktykę szeroko rozumianej edukacji obywatelskiej. Uczniowie oraz studenci mają okazję uczestniczyć w symulacjach obrad Narodów Zjednoczonych, na parę dni stać się prawdziwymi dyplomatami i zasiąść w odpowiednich komitetach oraz radach, reprezentując interesy przydzielonego im państwa. Zdobywają tym samym nie tylko wiedzę ze świata stosunków międzynarodowych i polityki, ale również wszelkiego rodzaju umiejętności miękkie takie jak praca w grupie, kreatywność, negocjacje, umiejętności oratorskie, liderskie i wiele, wiele innych. Warto również zaznaczyć, że językiem używanym podczas takich obrad jest język angielski, w związku z czym uczestniczy mają wspaniałą okazję do wykorzystania swoich umiejętności lingwistycznych w praktyce oraz sprawdzenia samych siebie.
Pierwszy dzień zaczął się oczywiście od ceremonii otwierającej całej wydarzenie. „Jednoczenie i wzmacnianie młodzieży dla międzynarodowego pokoju i rozwoju oraz zrównoważonej przyszłości (ang. „Uniting and empowering youth for international peace and developement, and a sustainable future”). Tak brzmiało hasło przewodnie i cel całego przedsięwzięcia, które przyświecało każdemu uczestnikowi MaasMUNa. Później mieliśmy okazję uczestniczyć w dwóch warsztatach integrujących uczestników oraz pozwalającym im zrozumienie istoty działalności organizacji takich jak ONZ i tego, że dosłownie każdy z Nas może dołożyć cegiełkę do sprawienia, iż Nasz świat stanie się lepszy.
Podczas tej sesji miałam przyjemność reprezentować Meksyk w Radzie Praw Człowieka (ang. Human Rights Council). Na obradach zostały zaprezentowane i poruszone dwie niezwykle palące kwestie dzisiejszego świata. Pierwszą z nich była kara śmierci, drugim zaś fundamentalne prawa ludów tubylczych. Oba tematy dały początek owocnej debacie, której finałem były niezwykle obszerne rezolucje.
Oprócz rozwoju tych wszystkich kluczowych umiejętności oraz samodoskonaleniu się w dziedzinie dyplomacji, miałam okazję poznać wielu wspaniałych ludzi z przeróżnych zakątków świata – USA, Niemcy, Hiszpania, Singapur, Rosja…to tylko kropla w morzu tej istnej mozaiki kulturowej. Każda z tych osób pozwoliła mi odkryć coś nowego. Wspólna rozmowa, wymiana opinii, poglądów i doświadczeń, poszerzyły moje horyzonty o nowe, nieznane dotąd obszary. To jest w tym wszystkim najpiękniejsze. Pomimo tego, że pochodziliśmy z wielu różnych krajów, nie mieliśmy żadnego problemu w stworzeniu nici porozumienia. Każdy z Nas miał okazję odczuć na własnej skórze, że w jedności siła, a razem możemy o wiele więcej, niż w pojedynkę.
Choć krótki, ten 3-dniowy wyjazd pozostanie ze mną na całe życie. Jestem wdzięczna, że miałam szansę uczestniczyć w tak wspaniałym przedsięwzięciu, nauczyć się niezliczonej ilości nowych rzeczy i poznać tych wszystkich ludzi. „Bądź zmianą, której pragniesz ujrzeć w świecie”. Tymi słowami Mahatmy Gandhiego chciałabym zakończyć. Takie wydarzenia jak te uświadamiają mi, że tak naprawdę każdy z Nas może zmienić świat. Jednakże trzeba zacząć od siebie, a odbytymi rozmowami, nabytą wiedzą i doświadczeniem urzeczywistnić nasze wizje i samemu stać się „tą” zmianą. Zmianą, której potrzebuje Nasz świat.
Po dziesięciu dniach wyprawowa ekipa Słowaka dotarła do niewielkiej acz znanej podróżników wioski Khadźuraho w stanie Madhyia Pradeś. Po krótkim pobycie w Mumbaju, spotkaniu z maharadżami Kolhapuru i potomkami polskich uchodźców, zwiedzeniu jaskiń Adźanty i Ellory znaleźliśmy się w centralnej części Indii.
Zapraszamy do lektury relacji z wyprawy, którą znajdziecie na www.peneplena.pl.
Dzisiaj, 11 lipca 2019 r. o godzinie 1200, po niemal dwuletnich przygotowaniach, wyruszy z Chorzowa XVIII Szkolna Wyprawa Geograficzna „Indie 2019”. W czasie ponad siedmiotygodniowego pobytu na subkontynencie 23-osobowa uczniów, absolwentów, nauczycieli chorzowskiego Słowaka przemierzy kilkanaście tysięcy kilometrów poznając zróżnicowanie przyrodniczo-geograficzne i społeczno kulturowe największej demokracji świata.
Młodzi podróżnicy stawiają przed sobą następujące cele:
poznanie środowiska przyrodniczo – geograficznego subkontynentu indyjskiego,
zapoznanie z kulturą i zróżnicowaniem religijnym,
prowadzenie obserwacji terenowych przyrodniczych i socjologicznych, stanowiących materiał dla późniejszych wykładów, odczytów, artykułów i sprawozdań,
rozwijanie poczucia tolerancji,
kreowanie postaw wolnych od szowinizmu, przesądów narodowych i religijnych uprzedzeń,
studium postaci Mahatmy Gandhiego w 150. Rocznicę urodzin,
kształtowanie umiejętności organizacyjnych,
naukę zachowania się w sytuacjach nietypowych,
zebranie materiału filmowego i fotograficznego dla celów popularyzatorsko – ekspozycyjnych,
zebranie eksponatów etnograficznych z przeznaczeniem muzealnym,
pracę w charakterze wolontariuszy w ośrodkach Sióstr Miłości w Kalkucie,
oddanie hołdu maharadżom indyjskim za ratunek i pomoc polskim dzieciom – uchodźcom w czasie II wojny światowej.
Licealiści ze Słowaka rozpoczną swą przygodę z Orientem w Mumbaju. Stamtąd skierują się na do Kolhapuru – Valivade pustynnego gdzie spotkają się z kawałkiem polskiej historii, miejscami gdzie przebywali polscy uchodźcy. Z Kolhapuru przez starozytne jaskinie Adźanty i Ellory, świątynie Khadźuraho przejadą do Kalkuty gdzie będą pracowali jako wolontariusze w ośrodkach dla cierpiących dzieci i dorosłych, prowadzonych przez kontynuatorki wielkiej misji Matki Teresy.
Młodzi podróżnicy udowodnią, że polską młodzież stać na bezinteresowne wspieranie biednych i cierpiących, co w naszym kraju nie jest jeszcze zjawiskiem powszechnym. Ich wolontariat, będzie jak mam nadzieję, przykładem dla rówieśników i wartościową wizytówką Polski dla mieszkańców tych regionów Azji, a także odwiedzających ją turystów z różnych zakątków Ziemi.
Drugi etap wyprawy rozpocznie się od pobytu w świętych miejscach buddystów – Bodhgayi i hindusów – Waranasi, zaś dalsza trasa będzie wiodła przez Amritsar, Srinagar w Kaszmirze aż do Ladakhu. Stamtąd słynnymi himalajskimi serpentynami zjadą do corbussieurowskiego Ćandigarhu.
Wyprawowe „ostatki” poświęcą pełnej mogolskich monumentów Agrze i Fatehpur Sikri, zaś ostatnie chwile w indyjskiej metropolii – Delhi. Powrót z wyprawy nastąpi 29 sierpnia.
Patronat nad tegorocznym przedsięwzięciem objęli: Polskie Towarzystwo Geograficzne, Ambasador Republiki Indii w RP Tsewang Namgyal, Prezydent Miasta Chorzów Andrzej Kotala, Rektor Uniwersytetu Śląskiego prof. dr hab. Andrzej Kowalczyk, oraz Poseł do Parlamentu Europejskiego prof. dr hab. Jerzy Buzek.
Uczestnicy wyprawy serdecznie dziękują wszystkim Patronom i Sponsorom, bez których serdecznego wsparcia nie udałoby się zorganizować niniejszego projektu edukacyjnego.
Zapraszamy na profil Facebookowy @pódź jadymy do Indii oraz stronę www.peneplena.pl. Tam również znajdziecie Państwo szerszą informację na temat Koła Geografów „Peneplena” w Uniwersyteckim I Liceum Ogólnokształcącego im. Juliusza Słowackiego w Chorzowie.